literatuuropvatting

Onze literatuuropvatting

Wij denken dat Tommy Wieringa geen opvallende bedoelingen heeft met het boek Joe Speedboot. Hij wil alleen de mensen vermaken met een leuk goed geschreven boek die je toch wel een beetje aan het denken zet over vriendschap en nog een paar verschillende dingen. Een van de weinige boodschappen die wij eruit hebben kunnen halen is dat je ook hele leuke en hele goeie vrienden kunt worden met iemand die gehandicapt is en dat als je gehandicapt niet gelijk je hele leven voorbij is zoals Fransje ook eerst dacht. In dit boek maakt hij erg veel leuke en vooral ook spannende dingen mee dus als je gehandicapt raakt of zo geboren bent betekent dat niet gelijk dat je je hele leven in een rolstoel voor het raam zit naar mensen te kijken die voorbij komen.

Wij vinden dat hij een goede keuze heeft gemaakt om het boek gewoon voor de leuk te maken. Dit denken wij omdat het anders een veel te serieus boek zou worden waar je veel bij moet nadenken en dit vinden wij alle drie niet zo leuk om te doen als wij een boek lezen dus vinden wij dit zeker goed aan Joe Speedboot. Wij zijn het daarom ook zeker eens met de schrijver.

Interview met Tommy Wieringa:
http://coenpeppelenbos.blogspot.com/2009/02/interview-met-tommy-wieringa-over-joe.html
http://weblog.eci.nl/blog/interviews/tommy-wieringa-over-zijn-vertelkunst/

Biografie van Tommy Wieringa:
http://www.epibreren.com/wieringa/#anchor-biografielang
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tommy_Wieringa

reflectie mathijs

ik vond dit een van de leukere opdrachten de we hebben gehad voor Nederlands dit jaar. dit komt doordat ik het boek opzich nog best leuk vond wat ik totaal niet had verwacht in het begin. de eerste drie opdrachten en de recensie ben ik erg tevreden over omdat die erg goed gingen bij mij. waar ik ontevreden over ben is de extra opdracht want ik heb geen tijd meer gehad om die te maken dus dat had ik beter moeten plannen en dat is dus wel een beetje dom van mezelf. maar voor de rest is alles goed gegaan met deze opdracht

Mathijs: Joe Speedboot recencie

Joe Speedboot!? Laat me niet lachen!

De plek waar het allemaal afspeelt is Lomark, een klein rustig dorpje lang de Rijn waar het altijd rustig is en waar nooit iets bijzonders gebeurt. Iedereen werkt bij de eigen familie in het bedrijf en de rest van de families werken bij de andere families als arbeider. Ook hebben ze zoals in elk standaard saai dorpje die je overal kunt vinden in Nederland een dorpswapen, hier is dat een haan. De bekendste persoon maar toch ook de meest onopvallende van heel Lomark zegt over deze haan ‘onze creativiteit is grenzeloos als het om deze haan gaat’. Deze persoon heet Frans Hermans of gewoon zoals iedereen hem kent Fransje. Deze jongen heeft in zijn jeugd een erg ongeluk gehad en daardoor is hij vrijwel geheel verlamd, hij kan alleen zijn rechterarm nog bewegen en een van de dingen die hij daarmee kan is schrijven. Hij wordt daardoor ook de schrijver van Lomark, die alles maar dan ook echt alles opschrijft wat hij ziet.

Over het boek verdeeld komen er drie mensen het dorp binnen die anders zijn en die er eigenlijk niet horen. De eerste is Achiel Stephaan Ratzinger, maar hij vond dit natuurlijk totaal niet stoer klinken en daarom noemde hij zichzelf voor altijd Joe Speedboot. Joe brengt een beetje leven in Lomark, hij maakt bommen en rijdt met een shovel de dakkar uit, dit zijn twee van de vele opvallende dingen die deze jongen heeft gepresteerd. Joe is in het begin nog niet heel goede vrienden met de hoofdpersoon Fransje maar op het einde zijn ze niet meer bij elkaar weg te denken. Joe heeft zijn echte naam ook heel knap erg lang geheim gehouden totdat zijn en iedereen liefde erachter kwam. Deze ‘godin’ heet PJ en is geëmigreerd uit Zuid-Afrika. Ook zij heeft een andere naam gekregen maar de heeft zij niet zelf verzonnen wat ook wel te begrijpen is, haar bijnaam is ‘Hoer van de Eeuw’. De derde buitendorpse is een Nubiër genaamd Mahfouz, deze aardige beleefde man heeft geen bijnaam omdat hij bijna niet opvalt buiten zijn nette kleren en zijn huidskleur dan natuurlijk. Deze aardige man vertelde altijd mooie verhalen aan Fransje, dit deed hij omdat Fransje natuurlijk een goede luisteraar is want hij kan toch niks anders dan stil zitten en luisteren en omdat hij het zelf ook fijn vond om tegen iemand te praten wetende dat hij ook aandachtig luisterde. Fransje raakt bevriend met al deze drie vreemden en hierdoor krijg je een leuk verhaal met veel verschillende leuke en aandachttrekkende gebeurtenissen.

Het begin van het boek is een beetje moeilijk te begrijpen, maar naarmate het boek vordert word het steeds leuker omdat er ook steeds meer leuke en spannende gebeurtenissen zijn. Doordat het boek ook erg goed geschreven is ga je je helemaal inleven in de hoofdpersoon, Fransje. Dit vond ik erg goed want dit heb ik nooit eerder gehad en daardoor greep het me ook aan en heb ik vooral daardoor ook de laatste helft binnen drie dagen uitgelezen. Ook word alles heel duidelijk en leuk verteld zelfs de stukjes wat mij eigenlijk helemaal niet boeit en wat ik helemaal niet wil weten vond ik wel leuk om te lezen. Omdat dit boek makkelijk te lezen is het vooral een aanrader voor de jongeren die het leuk vinden een boek te lezen of die er ook een voor school moeten lezen zoals ik heb moeten doen, dit doe ik omdat het makkelijk weg leest en aan het einde komt het leukste pas dus kun je daar de hele tijd naar toe leven.

Het boek is genoemd naar een van de bekende dorpsvreemden, het heet Joe Speedboot en is geschreven door Tommy Wieringa. Dit is de vierde roman van deze schrijver en ik heb op verschillende internet sites gelezen dat dit met afstand de beste was, dus ook hierdoor is het zeker een aanrader. Dit boek is uitgegeven door uitgeverij de Bezige Bij in 2005.

Je komt er in dit boek ook achter dat het helemaal niet zo simpel is om groot en volwassen te zijn zoals veel kinderen denken. Je komt veel problemen tegen, en in dit boek is het grootste probleem voor Fransje en zijn vrienden hun gedeelde liefde voor PJ het Zuid-Afrikaanse ‘hoertje’. Tommy Wieringa heeft van deze roman een mooi goed lopend en op zijn tijd erg grappig verhaal gemaakt. Om met de woorden van de gehandicapte verteller af te sluiten: ‘Joe Speedboot, wat een bak!’. 

Karlijn:

Post 10 reflectie: 

Ik vond de opdracht erg moeilijk. Het lezen van het boek was toch wel meer werk dan ik verwacht had dus dat nam veel tijd in beslag. Het maken van post 1 t/m 3 ging wel goed bij mij. Mathijs en Lex hadden deze ook gewoon op tijd af. Maar de post's erna vond ik erg veel werk. We hadden in het groepje een taakverdeling, Mathijs: post 4, Lex: post 6 en ik: post 5. Ik vond post 5 erg moeilijk, het was veel zoek werk en het was soms moeilijk om citaten bij het stukje te vinden. Ook heb ik een creatieve opdracht op me genomen. Hier ben ik eigenlijk helemaal niet trots op omdat ik wel een idee had wat ik wilde maken maar dat kwam er niet goed uit en ik had te weinig tijd. Dit had dus stukken beter gekunt. Verder ging de samenwerking dus niet heel goed, ik weet niet of de rest van het groepje de andere opdrachten af heeft.

Karlijn:

Dit is het dagboek waar Fransje als zijn verhalen in opschreef. Over het avontuur met het vliegtuig, de liefde met PJ en de arm worstel wedstrijden. De titel 'Gehandicapt maar toch gewoon' heb ik gekozen omdat Fransje gehandicapt was door het ongeluk maar toch aan alles mee wilde doen. 

Karlijn:

Post 7 eigen mening:

1-Ik vond de opbouw van de tekst wel goed. Het begin van het boek was best onduidelijk, er waren veel stukken die niet echt in het verhaal thuis hoorde. Maar verder was het wel een logische opbouw met chronologisch de gebeurtenissen achter elkaar. 

2-Het boek was niet op alle elementen heel erg realistisch. Jongens die een vliegtuig maken lijkt mij toch iets dat niet snel gebeurt. Maar verder over een gehandicapte jongen die zijn verhaal verteld is het wel geloofwaardiger.

3-Deze roman vond ik op zich wel een originele kant hebben. Dit kwam door dat het niet een standaard liefdes verhaal is, maar dat het over een gehandicapte jongen gaat die eigenlijk maar weinig kan.

4-Ik vond het verhaal op sommige moment wat apart maar ook soms zielig. Dat aparte kwam door dat ik me niet goed kon inleven in hoe hun daar zo leefde. Dit kwam door de aparte dingen die er in het dorp gebeurde. Ook vond ik het soms wel zielig omdat een jonge jongen een normaal leven moet kunnen leiden. Het lijkt me daarom zo frustrerend om in een rolstoel te moeten leven, met weinig spraak en weinig beweging.

5-Het is wel een erg goed boek omdat het goed laat zien hoe mensen met een handicap ook gewoon hun leven leiden. Dat is voor sommige mensen goed om te lezen omdat die niet kijken naar hoe ander mensen denken.

6-Sommige stukken vond ik wel moeilijk van het verhaal. Er zaten soms woorden in die ik niet goed begreep maar dat was niet belemmerend voor het begrijpen van het verhaal. 

7-Ik vond het boek in het begin dus helemaal niks. Het was erg langdradig en was niet echt spannend. Maar bij het stuk met het arm worstelen werd het wel steeds een stuk leuker. Het zal nooit een boek worden dan ik ga lenen bij de bibliotheek maar na het lezen was het toch nog best een goed boek. 

Karlijn:

Post 5 verhaalanalyse:

Open plekken en spanning

-Een open plek in het verhaal is de echte naam van Joe Speedboot. Dat is ook gelijk een lange spanningsboog. In het begin weet je zijn echte naam niet die komt pas later in het boek naar voren. ‘Alles kraaide…enige geheim’ blz. 282.

-De dood van Engel is ook een open plek want je komt pas een stukje later er achter hoe dit gekomen is. Dit is ook een korte spanningboog omdat je snel te weten komt hoe het kwam. ‘Zoals ik…hoofd gehad’ blz. 255.

-PJ krijg een relatie met een schrijver, later in het boek hoort Fransje iets over het boek dat hij over haar heeft geschreven. Je krijgt dus antwoord waarom je van alles over die relatie te horen kreeg. ‘Hier aan…is verschenen’ blz. 261.

-In het begin is het ook onduidelijk hoe Fransje is verongelukt dit komt pas later in het boek naar voren. Dit kwam door de grasmaaier. ‘Ze moeten…rechterarm bewegen’ blz. 11.

-Ook de naam van Joe speedboot is een raadsel. Door een liedje komt hij er achter dat dit zijn naam gaat worden. ‘Zo blij…Joe dus’ blz. 26.

           

Literatuur

Het boek Joe Speetboot is een literair boek, dat merk je aan dat de schrijver van het boek het niet alleen geschreven heeft om te ontspannen maar ook om je tot nadenken aan te zetten. Joe Speetboot is een roman omdat het een boek is met meer van 300 bladzijden. Ook heeft het boek een hoofdpersoon ‘Fransje’ waarvan je alle gevoelens en gedachten beleefd. Er zijn ook verschillende bijfiguren in het verhaal zoals: Joe, PJ, Engel en nog meer personen.

Personages

De hoofdpersoon is Fransje, zijn rol in het boek is dat je alle gebeurtenissen vanuit zijn ogen bekijkt. Ook al heeft Fransje een beperking hij wil zijn leven goed blijven leiden. Hij zit in een rolstoel en heeft een arm die die nog kan gebruiken. Fransje denkt veel na over het leven is soms wat jaloers op jongens. ‘Dit is…vlees eraan’ blz. 11.  Joe is een van de andere personen in het verhaal. Zijn doel was om veel lol te maken en te doen waar hij zin in had. Over zijn uiterlijk valt weinig te zeggen, het is een normale blanke jongen. Joe is erg behulpzaam en avontuurlijk. Ook PJ komt veel in het verhaal voor. Zij is een Afrikaans meisje. Ook PJ is behulpzaam en heeft veel meegemaakt. ‘PJ is… vlammend koren’ blz. 51.

Tijd

Het verhaal is een fabel omdat je alles in chronologische volgorde ziet. Alle gebeurtenissen zie je achter elkaar naar voren komen. Maar er zit soms ook een sujet bij. Dit kom doordat Fransje soms flashbacks geeft naar vroeger. Het effect van de chronologie is dat je alles makkelijk achter elkaar te zien krijgt. Ook de flashbacks zijn soms verduidelijkend voor het verhaal zelf.

Ruimte

De belangrijkste ruimte uit het verhaal is denk ik het huis van Fransje. Dat is het tuinhuisje in de tuin van het huis van zijn ouders. Als kind van vijftien wilde hij daar al wonen en dit heeft hij dus ook gedaan. Dit is een belangrijke ruimte omdat Fransje hier vaak is en mensen ook bij hem daar komen. Hij schrijft in het tuinhuisje ook aan zijn dagboeken. Het heeft dus een groot effect op sommige personages omdat die daar vaak komen.

Perspectief

De vertelsituatie is een personale vertelsituatie. Dat is zo omdat je alles uit de ogen van Fransje ziet. Het is geen ikvertelsituatie omdat niet alles in de ik-vorm geschreven wordt maar in de hij vorm. Je ziet dus wel alles uit Fransjes’ ogen maar wordt het een soort van verteld. 

Thematiek

De thematiek van het verhaal is eigenlijk het doorzettingsvermogen van iemand die heel beperkt is in de dingen die hij kan doen. Fransje heeft dit ook want ondanks zijn handicap probeert hij gewoon mee te doen in de groep.

Een motief van het verhaal is bijvoorbeeld het dagboek waarin hij elke dag schreef. Het dagboek kwam vaak terug omdat PJ er in las of dat hij weer alles erin schreef.

De titel van het boek is ‘Joe Speedboot’ de verklaring van deze titel is dat de echte naam van Joe toch wel de grootste vraag uit het boek is. Het duurt ook erg lang voor je het antwoord op de vraag weet. ‘Ik stelde…Achiel Stephaan’ blz. 283.

Het motto van het boek is: Er wordt gezegd dat de samoerai een tweevoudige Weg heeft, van het penseel en het zwaard. De samoerai was voor Fransje erg belangrijk alles wat hij deed was daar aan gekoppeld.