Mathijs: Joe Speedboot recencie

Joe Speedboot!? Laat me niet lachen!

De plek waar het allemaal afspeelt is Lomark, een klein rustig dorpje lang de Rijn waar het altijd rustig is en waar nooit iets bijzonders gebeurt. Iedereen werkt bij de eigen familie in het bedrijf en de rest van de families werken bij de andere families als arbeider. Ook hebben ze zoals in elk standaard saai dorpje die je overal kunt vinden in Nederland een dorpswapen, hier is dat een haan. De bekendste persoon maar toch ook de meest onopvallende van heel Lomark zegt over deze haan ‘onze creativiteit is grenzeloos als het om deze haan gaat’. Deze persoon heet Frans Hermans of gewoon zoals iedereen hem kent Fransje. Deze jongen heeft in zijn jeugd een erg ongeluk gehad en daardoor is hij vrijwel geheel verlamd, hij kan alleen zijn rechterarm nog bewegen en een van de dingen die hij daarmee kan is schrijven. Hij wordt daardoor ook de schrijver van Lomark, die alles maar dan ook echt alles opschrijft wat hij ziet.

Over het boek verdeeld komen er drie mensen het dorp binnen die anders zijn en die er eigenlijk niet horen. De eerste is Achiel Stephaan Ratzinger, maar hij vond dit natuurlijk totaal niet stoer klinken en daarom noemde hij zichzelf voor altijd Joe Speedboot. Joe brengt een beetje leven in Lomark, hij maakt bommen en rijdt met een shovel de dakkar uit, dit zijn twee van de vele opvallende dingen die deze jongen heeft gepresteerd. Joe is in het begin nog niet heel goede vrienden met de hoofdpersoon Fransje maar op het einde zijn ze niet meer bij elkaar weg te denken. Joe heeft zijn echte naam ook heel knap erg lang geheim gehouden totdat zijn en iedereen liefde erachter kwam. Deze ‘godin’ heet PJ en is geëmigreerd uit Zuid-Afrika. Ook zij heeft een andere naam gekregen maar de heeft zij niet zelf verzonnen wat ook wel te begrijpen is, haar bijnaam is ‘Hoer van de Eeuw’. De derde buitendorpse is een Nubiër genaamd Mahfouz, deze aardige beleefde man heeft geen bijnaam omdat hij bijna niet opvalt buiten zijn nette kleren en zijn huidskleur dan natuurlijk. Deze aardige man vertelde altijd mooie verhalen aan Fransje, dit deed hij omdat Fransje natuurlijk een goede luisteraar is want hij kan toch niks anders dan stil zitten en luisteren en omdat hij het zelf ook fijn vond om tegen iemand te praten wetende dat hij ook aandachtig luisterde. Fransje raakt bevriend met al deze drie vreemden en hierdoor krijg je een leuk verhaal met veel verschillende leuke en aandachttrekkende gebeurtenissen.

Het begin van het boek is een beetje moeilijk te begrijpen, maar naarmate het boek vordert word het steeds leuker omdat er ook steeds meer leuke en spannende gebeurtenissen zijn. Doordat het boek ook erg goed geschreven is ga je je helemaal inleven in de hoofdpersoon, Fransje. Dit vond ik erg goed want dit heb ik nooit eerder gehad en daardoor greep het me ook aan en heb ik vooral daardoor ook de laatste helft binnen drie dagen uitgelezen. Ook word alles heel duidelijk en leuk verteld zelfs de stukjes wat mij eigenlijk helemaal niet boeit en wat ik helemaal niet wil weten vond ik wel leuk om te lezen. Omdat dit boek makkelijk te lezen is het vooral een aanrader voor de jongeren die het leuk vinden een boek te lezen of die er ook een voor school moeten lezen zoals ik heb moeten doen, dit doe ik omdat het makkelijk weg leest en aan het einde komt het leukste pas dus kun je daar de hele tijd naar toe leven.

Het boek is genoemd naar een van de bekende dorpsvreemden, het heet Joe Speedboot en is geschreven door Tommy Wieringa. Dit is de vierde roman van deze schrijver en ik heb op verschillende internet sites gelezen dat dit met afstand de beste was, dus ook hierdoor is het zeker een aanrader. Dit boek is uitgegeven door uitgeverij de Bezige Bij in 2005.

Je komt er in dit boek ook achter dat het helemaal niet zo simpel is om groot en volwassen te zijn zoals veel kinderen denken. Je komt veel problemen tegen, en in dit boek is het grootste probleem voor Fransje en zijn vrienden hun gedeelde liefde voor PJ het Zuid-Afrikaanse ‘hoertje’. Tommy Wieringa heeft van deze roman een mooi goed lopend en op zijn tijd erg grappig verhaal gemaakt. Om met de woorden van de gehandicapte verteller af te sluiten: ‘Joe Speedboot, wat een bak!’.